Hölt leiðir blinda..

…eins og óð fluga. Eða ég vona það að minnsta kosti! Því valkvíðasjúklingurinn ég keypti sér hjól á dögunum!!!! Það var ekki auðvelt ónei. En þetta hafðist og ég er ógó ánægð og hlakka geðveikt til að vera aðalpæjan í bænum, að skottast um á sæta hjólinu mínu með blóm þrædd í körfuna alveg búin að fara í hjólatúra þótt það vanti herslumun upp á vorið, og þetta lofar svo sannarlega góðu.

 Svo var ég að fatta að það eru um 3 vikur eftir af skólanum! Þrjár vikur eftir af grunnháskólanáminu! Ja hérna. Fékk B.A.-uppkastið mitt tilbaka í gær með kommentum og nú verður bara allt sett í gang aftur og klárað í hvelli! Leiðbeinandinn tók sérstaklega fram að hann hrósi bara í lokin og ég ætti ekki að panikka yfir kommentunum heheheh.. hjúkk Fínt að hann sé bara harður svo maður læri þetta almennilega og það skilar sér vonandi í betri ritgerð og hærri einkunn!!

 Ársó í kvöld. Hjá kæró. Hann hætti reyndar á vinnustaðnum í gær en þá bara er stefnt á að go out with style – við verðum bara fulla parið að gera skandala heheheh.. En hamingjuóskir til hans, hann er núna sjálfstætt starfandi á eigin teiknistofu!! Atta boy!

Ahhhh. Var að skila inn fyrsta uppkasti að B.A.- ritgerðinni minni. Það verður ágætt að taka nokkurra daga hlé á pælingunum því ég er orðin gjörsamlega heilaþvegin og er að missa mig í þessu
Það hefur kannski komið mest á óvart, hvað mér finnst þetta alveg brjálæðislega skemmtilegt. Ég var svo búin að ákveða að ritgerðarskrifin væru kvöl og pína! Það sýnir kannski hvað ég hef mikinn áhuga á viðfangsefninu… og leiðbeinandinn hjálpar líka svo til með því að vera áhugasamur og veita mikinn innblástur. Hann lagði áherslu á að ég myndi skrifa skemmtilega fræðigrein, svo það er nákvæmlega það sem ég er að gera. Að skrifa grein sem ÉG myndi lesa og hafa gaman að!
Núna skyndilega er ég í fyrsta sinn farin að sjá mastersnám í hillingum, því þar er maður í svona verkefnum á fullu. Ég er alveg að finna mig í þessu! Jibbí!! Mastersritgerðin sjálf hafði hingað til eiginlega fælt mig frá og ég gat ekki hugsað mér að fara strax í námið að minnsta kosti. Núna er þetta að breytast! Hmmm… þarf að skoða þetta vel..
Nú er bara að vona að ég fái ekki uppkastið í hausinn með kommentunum: “Oj. Ömurlegt. Byrjaðu upp á nýtt!”…. jæks….
Best að fara að gera smá páskatiltekt. Hér er allt í rúst, bækur út um ALLT..

P.S. Ógó stolt af Viktori brósa og hljómsveitinni Hjaltalín, sem fékk tvenn verðlaun á Íslensku tónlistarverðlaununum í gær !

Hér eru nafnahugmyndir!! Þarna er hægt að kjósa um versta nafnið. Mér finnst Ima Whore vera góður kandídat í sigurvegara. Á svona stundum er gott að hugsa til þess að mannanafnanefnd vakir yfir okkur og verndar börnin fyrir sækó foreldrum. Þó eru mörg íslensk nöfn og samsetningar frekar klígjuleg og maður hefur heyrt alveg ótrúleg dæmi. En það jafnast ekkert á við þetta.

Fann þessa stórskemmtilegu færslu um lélega þjónustu fyrir einskæra tilviljun. Hana skrifar Óli Björn Kárason, en hann þekki ég akkúrat ekki neitt. Ég verð bara að segja að þetta um pokana er svoooo rétt hehehehe..

Æh langaði bara að deila þessu með  ykkur hér er færslan 

(vek sérstakl athygli á því að forstjóri Iceland Express biðst afsökunar í kommentakerfinu og Óli Björn bloggar svo sér færslu um það, bravó til þeirra að taka þetta til sín)

Búðir hér ÞURFA ekki á því að halda að viðskiptavinurinn haldi tryggt við þær. Við komumst einfaldlega ekkert í burt til að versla annars staðar. Og þegar samráðsmálið stóð sem hæst – það  er ekki eins og maður hafi getað sniðgengið þær búðir. Þá bara getur maður ekkert keypt mat! Ömurleg staða alveg.

Svo hef ég nefnilega oft leitt hugann að þessu með ungt fólk í vinnu. Amma þreytist ekki á að tala um hvað ungt fólk í dag veitir lélega þjónustu, og mér finnst þetta hálfleiðinlegt. En ég held að krakkar í dag séu svo óendanlega dekraðir að vinnusiðferðið er ekkert. Krakkarnir hafa ekki alist upp við að ef þú ræður þig til vinnu, þá berðu ákveðnar skyldur og þú klárir það sem þú skuldbindur þig til að gera. Það er víst farið að færast í aukana að unglingar hætti bara skyndilega að mæta án þess að láta vita, og svo ef þau eru innt eftir skýringum, þá séu þær einfaldlega “æh ég nennti ekki að mæta” eða “æh, ég er hættur” eða eitthvað svoleiðis. Enda fá þau svo bara vasapening hjá foreldrunum upp í hendurnar.

Ég rakst líka á mjög skemmtilegan pistil í Fréttablaðinu fyrir ekki svo löngu síðan. Man ekki eftir hvern pistillinn var, en höfundur sagði að börn hefðu enga tilfinningu lengur fyrir því að það þyrfti að vinna fyrir hlutum. Þau fengju alltaf alla hluti upp í hendurnar án þess að biðja nokkurn tíma um þá. Ég held að það sé mikið til í þessu. Ég man eftir að hafa langað og langað og langað í hitt og þetta, en fékk ekki strax. Gleðin yfir hlutnum var því ósvikin og mikil þegar ég loksins fékk hann. Í dag er barninu bara gefið hjól og leikjatölva án þess að því detti sjálft í hug að biðja um það. Þetta getur ekki verið hollt. Mér fannst þetta allavega alveg stórskemmtilegur pistill og fékk mann til að hugsa um hvernig maður vill að börnin sín vaxi úr grasi. Lífið er ekki þannig að maður fái allt sem maður vill upp í hendurnar og til hvers að ljúga því að börnunum með því að vinna og vinna og vinna til að geta keypt handa þeim fínt dót. Löngu búið að sanna hvort sem er að börnin vilja í raun bara að foreldrarnir gefi sér tíma í samveru.