Svona eftir að hafa verið mamma í ca. 11 daga þá er ég alveg að fíla þetta í botn. Við vitum nottla voða lítið hvað við erum að gera, en so far snýst þetta aðalega um mjólk, og þar sem sú uppspretta er föst á mér þá reddast þetta. Það er alveg merkilegt hvað maður getur spáð í mjólk, hægðum, prumpi og ropa! þetta eru mikil fræði skal ég segja ykkur! En allt hefur sum sé gengið roslega vel. Katla drekkur eins og brjáluð, sem þýðir að ég hef ekki komist neitt út eila, er orðin hvítari en allt hvítt, gengin í félagið “foreldrar með skyr á öxl” og geng einungis með dömuilminn “mjólkurangan mömmu”. Lovin it…
Annars eru síðustu dagar samt búnir að vera frekar furðulegir þar sem ég er búin að vera í e-u tilfinningajójói þar sem skiptist á óendanleg hamingja með okkar lukku og svo sorg út af litlu Rósu. Kolla og Haukur eiga alla mína samúð….er orðlaus yfir svona óréttlæti.
Nýleg ummæli