Ég er heldur betur búin að eyða miklum tíma með þeim amerísku um helgina (reyndar ein kanadísk og ein spænsk). Það var ágætt – á tímabili lét ég háværa New York hreiminn fara aðeins í taugarnar á mér heehhe en það leið hjá. Fór svo á Jarhead í kvöld með þeirri spænsku og þeirri kanadísku. Mjög góð mynd. Ef það eru svona miklir fávitar í alvöru í landgönguliðinu then I don’t feel so safe. Jake Gyllenhaal, aka herra sætur, er auðvitað æði og ófá skot af honum fáklæddum. Það eitt gerir það þess virði að sjá myndina 
Og takk Héðinn fyrir þetta stórkostlega símtal í gær 
:):):) þú ert snillingur! Ég hló og hló – og stelpurnar hlógu og hlógu að íslenskunni
Mikið pælt í strákamálum yfir helgina. Mikill kúltúr munur á því milli Íslands og Bandaríkjanna. Átti langar umræður um deitmál við aðra New York skvísuna, sem sagði að ef gaurinn borgar ekki allt, þá er ekki séns að hitta hann aftur. Sama þótt deitið hefði verið fokking fullkomið. Neibb, prinsipp númer eitt, tvö og þrjú – gaurinn borgar ALLT! Svona virkar þetta víst í Stóra Eplinu. Ég var þessu algjörlega ósammála, ég myndi undir öllum kringumstæðum stinga upp á að reikningnum væri skipt. Ég þótti mjög hallærisleg. Hvað veit ég svosum um deit? Ég bara spyr.
Nýja áramótaheitið mitt um að vera enginn aumingi er að virka ágætlega. Hætt að nenna að reyna að koma mér út úr óþægilegum aðstæðum með óþarfa kurteisi og aumingjaskap. Ég segi nei við að gefa út númerið mitt eða sting uppá að ég fái númerið þeirra, svona til þess að losna við þá. Þetta er að gera sig – fyrir utan alveg ferlega ljóskulegt dæmi. Ég sagðist mundu taka númerið hans, samviskusamlega setti það inní símann og gaurinn segir svo: “hringdu og athugaðu hvort þetta sé ekki örugglega rétt..” Og hvað gerir Lovísa? Jú á sekúndubroti er hún búin að ýta á Call takkann í stað þess að bara sýna honum skjáinn og láta hann tékka. Og tók of langan tíma að fatta að svona myndi gaurinn fá númerið, sem hún hafði vandað sig svo við að myndi ekki gerast! Lovísa fífl. Enn ein helgin þar sem símtölum úr óþekktum númerum er ekki svarað.
Eitt gott kvikmyndamóment þó sem kom útúr þessu. Vesalings gaurinn hljóp á eftir mér útí leigubíl, eftir að ég hafði vinsamlegast beðið hann að láta mig í friði eftir langa og drafandi útgáfu af hvernig kærastans hans hélt framhjá honum og hvað hann hafi verið særður og núna eftir tíu mánuði sé hann tilbúinn að deita aftur og svo fraaaaaamvegis, mjög uppáþrengjandi og hljóp svo á eftir mér alveg “wait, wait..!”(have some pride man), og ég skellti leigubílahurðinni í klofið á honum. Óvart – en mikið var þetta samt fyndið. Svipurinn á manninum var óborganlegur, blanda af sársauka og höfnun. Honum var nær.
Nú á þetta engan veginn að hljóma að ég sé það hot að ég bara fái ekki frið. Nei nei svona er þetta bara. Óþolandi að öll samtöl (15 sek og yfir) þurfi að enda á að biðja mann um númerið.
Nýleg ummæli